خاتمه مقصد ‌ در جایگاه بخت هر چند ما بدیماما در این مسیر در عشق سرمدیمدل را پر از امید بستیم بر کسی شاید برای عشق جامی به هم زدیمگاهی به اشتباه عاشق شدیم و بازعمری در انتظار تا دل ببنددیمفهمیده ام که هیچ ؛جز خویش در جهان ما را پناه نیست اما مرددیمدر جنگ های سرد در این جهان صفر تا پای جان رفیق ما نمره ی صدیم شاید به سر رسید غم های روزگار بسپار دل به راه اتمام مقصدیم#نسيم_عطايىمارچ‌March 31/2025https://t.me/NasimAtaei + نوشته شده در دوشنبه دوازدهم خرداد ۱۴۰۴ساعت 5:23&nbsp توسط نسیم عطایی |

قله ی قاف تو دور تر از دسترسی ؛ قله ی قافیمن کورترین بد گره از رشته کلافیمجنون دلم گل زده در خاتمه ی عمر شاید برسد عشق تو در وقت اضافی گفتند که دل را ندهی؛ دست نگهدار حیف است نصیحت بشود حرف گزافی تا اوج جهان هم برسم از تو چه پنهان چیزی ندهد جز تو‌ به من ارزش کافی. تو رهگذری مکث‌ نکن دلبر شیرین ای دل نکند پیش خودت قصه ببافیعاشق نشوی جان دلم ؛ رنج نبینی یا رب نکنی با نفسم قصد تلافی #نسیم_عطاییFebruary 22/2025https://t.me/NasimAtaei + نوشته شده در دوشنبه دوازدهم خرداد ۱۴۰۴ساعت 5:23&nbsp توسط ن

آری ، نیست ..در این اوقات جان فرسا که دردی جز نداری نیستتو را دارم ازین بهتر چه حسی هست؟ آری نیست !… نه رد پای باران ها، نه فصل عزم درناها من آن دریاچه ی شورم به سویم رود جاری نیستتمام آرزوها را به پای آبرو دادمکه این سرخابه ی سیلی مرا از شرمساری نیست به تلخی های ویرانگر بزن لبخند؛ شیرینم!که این دنیای پوشالی برای سوگواری نیست به دنیا عشق بخشیدن ؛ چه حاجت ؟جنگ باورهاستکه جان کندن برای هیچ؛ دیگر افتخاری نیست…مدارا کن که در دنیا جز آغوشم پناهی نیستکه وقتی مرگ می آید، مجال هیچ کاری نیستشکستن طاقتی د

بیقراری ای کاش بشنوی خبر از بی قراری امازعشق مستمر که چنان رود جاری امهمچون ردیف شعر مکرر به فکرتمشاید در این غزل؛ تو به یادت بیاری امپروانه می شوم سبُک از التهاب ها با این خیال که به خودت می فشاری ام«عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم*»اشکم برای توست که دیگر نداری ام هر چند خالی ام به حقیقت پر از توام من هیچم القیاس و از هیچ عاری ام#نسیم_عطایی*مصراع وام گرفته از شهریار https://t.me/NasimAtaei + نوشته شده در دوشنبه دوازدهم خرداد ۱۴۰۴ساعت 5:25&nbsp توسط نسیم عطایی |

چون باد رفت دل سپردم بر دلش ویرانه بود آباد رفتنوش دارو بر غمش تا آنکه شد دلشاد رفتپا به پایش سوختم مانند‌ شمعی در قفس بال و پر دادم به او پروانه شد آزاد رفتمهربانی های من شد ناسپاسی در جواب گر بدی دیدی نگو خوبی چرا از یاد رفت؟ سرخوش از گلبوسه هایش؛ مست رویاهای دور تا که شد نزدیک تر خواب از سرم پر داد رفتدر تلاطم های دریا غرقه بودم بی جنونچون نسیم آمد بیاسایم دمی؛ چون باد رفت#نسیم_عطاییJuly7/2024https://t.me/NasimAtaei + نوشته شده در دوشنبه دوازدهم خرداد ۱۴۰۴ساعت 5:26&nbsp توسط نسیم عطایی |

شاعرانه های نسیم عطایی در این وبلاگ اشعار مهندس نسیم عطایی منعکس می شود. دل به کام‌ همیشه راضی هاست زندگی چون فصول تکراری بی محابا دسیسه ای جاریجای خلوت و چای بابونهتوی گوشم صدای گیتاریعاشقی در خیال بعد از ظهر چرت کوچک میان بیداریمی شکستی سکوت رخوتناکمی گرفتم نخی و سیگاریدل سپردم چنان که می گفتندچاره ای نیست اگر که بیماری !از همانجا که گفتگو کردی با نگاهت چه جستجو کردی؟در تپش های قلب بیمارم بد چه دیدی؟ که زیر و رو کردی؟هدیه دادم نفیس عمرم را پاره قلبی که تو رفو کردیمثل عهدی نبسته می ماند